dr.henkenstein

Philip Glass kwam naar Middelburg voor twee soloconcerten, en ik was één van de gelukkigen die een kaartje wist te bemachtigen. Het concert vond plaats in de prachtige Zeeuwse Concertzaal. Een trotse Douwe Eisenga leidde de avond in; hij vertelde dat er een programma was samengesteld, maar dat daarvan kon worden afgeweken, No one will bother had de zeventigjarige componist 's middags nog tegen hem gezegd. En inderdaad: het publiek had geen bezwaar.

Glass kwam op en vertelde iets over de opbouw van het concert. Vervolgens nam hij plaats achter de vleugel en speelde een aantal van zijn Metamorphosis, door hem omschreven als leden van één familie die erg op elkaar lijken. Daarna speelde hij Mad rush, en een aantal études, (leden van één familie die niet zo erg op elkaar lijken). De laatste étude, nr. 10, werd door Glass in een dusdanig moordend HSL-tempo gespeeld, dat de zaal letterlijk (en hoorbaar) naar adem moest happen na het slotakkoord. De componist moest volgens eigen zeggen even wachten tot zijn hartslag gedaald was voordat hij het concert zou afsluiten met Night on the balcony en Opening. Als toegift werden we getrakteerd op Wichita Vortex Sutra, een stuk gebaseerd op een gedicht van Beat Generation-dichter Allen Ginsberg, een goede vriend van Glass.

Ik heb erg genoten van dit ruim anderhalf uur durende concert. Met mijn ogen dicht droomde ik weg bij de betoverende klanken van de Metamorphosis, bij Rush hour, Night on the balcony, Opening en Wichita Vortex Sutra. Bij de études dwaalde ik even af, maar bij de laatste étude was ik weer helemaal terug. Het was een geweldige avond, respect voor het team van de Zeeuwse Concertzaal dat Philip Glass naar de Zeeuwse hoofdstad heeft gehaald!